Column

Moeder (van A)

Hij had iets gedaan dat niet door de beugel kon. Een ernstig vergrijp, zo veel was duidelijk. Vijf minuten lang moest hij op de betonnen grond zitten, vlak bij de juffen. ‘Andere kinderen uitschelden met woorden als moeder en zo,’ zei de juf die de strafmaat had bepaald. ‘Wat stout!’ riep een andere juf. Juf drie brulde: ‘En je zat daarstraks ook als eens aan de kant.’ Drie juffen die je gedrag afkeuren, dat kan tellen. De dag was nochtans veelbelovend gestart. Die laatste schooldagen hebben ook hun invulling nodig en het weer was ideaal voor een uitstap naar het park. De juffen hadden aan alles gedacht: voor ieder kind was er een gele pet waarop ze met zorg in rode viltstift hun naam opgeschreven hadden: hoofdjes beschermd tegen de zon, en geen geruzie over welke pet van wie was. De juffen posteerden zich op een rijtje strandstoelen. De ideale positie om een oogje in het zeil te houden en in te grijpen als een leerling zich bezondigde aan enig kwaad, zoals jongen M. (de pet op zijn hoofd verraadde zijn naam) die anderen uitschold met woorden als moeder enzo.

Ook zij bekeek het hele voorval. Ze zag er vriendelijk uit, maar met haar grote donkere ogen zag ze alles wat er in haar omgeving gebeurde. Zij keek niet weg. Vanuit de informatiezuil wilde ze van de wereld een betere plek maken en daarom leende ze haar gezicht aan een campagne tegen seksuele intimidatie, een kwaad dat uit deze stad verbannen zou worden. Het moest niet fijn zijn voor haar om te zien dat al haar harde werken – ze hing hier al dagen in de blakende zon – nog geen afdoend effect had. Jongen M. had het duidelijk nog niet begrepen. Schelden met moeder enzo. Ook vorig jaar hing ze al rond in de stad. Ook toen hoopte ze op een mentaliteitswijziging. Ook toen kwam er kritiek op de campagne. Ook toen voelde de doelgroep van de campagne zich wellicht niet aangesproken.  Niemand keurt het goed dat men zijn moeder een hoer noemt (zelfs het kind van de prostituee niet, denk ik), maar ook ik betwijfelde of de priemende blik van de dame voldoende zou zijn ervoor te zorgen dat men tegenover een moeder van iemand anders ook altijd hoffelijk zou zijn.
Het enige effect van de campagnebeelden dat ikzelf al had ervaren was de twijfel of ik eerlijk zou antwoorden op de vraag van mijn negenjarige zoon wat het woord ‘hoer’ betekende, toen we de vriendelijke dame met hoofddoek elders in de stad tegenkwamen vorige week.

De vijf minuten time-out van M. waren voorbij. Hij werd vrijgelaten, als hij beloofde niet meer te schelden. Uitleg werd er niet gegeven over hoe intimiderend zijn uitspraken konden zijn, of hoe hij het zou vinden dat iemand zijn moeder een …

Genoeg over hoeren, dacht ik toen, want de dag ziet er veelbelovend uit en er moeten nog wat woorden worden neergepend zoals liefde, vertrouwen, eindeloos respect en moeder enzo.

————————–